ΝΤΑΝΤΗ ΣΙΔΕΡΗ-SPECK

Η πατρίδα του Γιορίκα

......

Τα τάματα που καρφώνω στην εικόνα σου

είναι οι χάρες που λαχταρώ να έχεις

είναι οι χαρές του  ονείρου μου για σένα.

Ελλιπής αναπαράσταση ζωής.

Gastarbeiter. Καταγωγή Πόντιος. Στο Μόναχο από το 1971.

Οικογενειακή κατάσταση: παντρεμένος, δύο παιδιά. Ηλικία γύρω στα 50.

Αναλφάβητος σε δύο γλώσσες, λέει το Schinken Singen, τον εκβιασμό βιασμό.

Τόπος γνωριμίας Akropolis Expreß, μήνας Ιούλιος.

Άγγιγμα συμπαθείας που δεξιού βραχίονα.

Η απάντησή του: πρόταση ερωτική.

Πύκνωσε η ζωή μας μέσα μου

με θέλει μακριά της.

Μετάφραση: Βασιλική Κοφινά

Απόσπασμα από τη συλλογή πεζών και ποίησης “hinter dem Schlaf höre ich mich besser”

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ ΤΟΥ ΖΗΝΩΝΑ

Εξετελέσθη στις 7.06 ακριβώς σήμερα το πρωί πλησίον

 της κοινότητος Εξοχής ο Δράκος του Σέιχ Σου, δια τα

 εγκλήματα τα οποία διέπραξε.

                                                   ΟΙ ΕΦΜΕΡΙΔΕΣ

Από των τουφεκιών τις κάννες

για να φτάσουν μέχρι

το λίγο ακόμα της ζωής

έπρεπε να διανύσουνε

απόσταση έξι μέτρων

οι σφαίρες του αποσπάσματος.

Για να καλύψουν όμως τούτη

την απόσταση όφειλαν πρώτα

να διασχίσουν το μισό της∙

πιο πριν το ένα τέταρτο,

το ένα όγδοο και ούτω καθεξής,

πίσω στο άπειρο και το πιο πριν

του απείρου.

Γι’ αυτό περιηγητή των υψιπέδων

αν τύχει και κοιτάξεις

στη μεριά όπου φρουρεί

τα έρκη ο χρόνος,,

θα δεις τον Αριστείδη Παγκρατίδη

-δράκοντα που εξαγνίζει τους καιρούς-

στημένο ορθό και με δεμένα μάτια

να περιμένει ακόμα

να βρουν τον στόχο τους οι σφαίρες

του αποσπάσματος.

Από τον Φεβρουάριο του χίλια

εννιακόσια εξήντα οκτώ

Με  αυτό το κρύο

να περιμένει εκεί,

να περιμένει

έχοντας μόλις βγάλει από το στόμα του

την τελευταία κραυγή

μανούλα είμαι αθώος

που όμως κι εκείνη

μαζί με τη φωτιά απ’ τα ρουθούνια του

τάχα ποια απόσταση θα πρέπει να διανύσει;

(Πορτραίτο από το Φωτ.Αρχείο: © Γιάννη Δ. Βανίδη)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΪΤΑΣ

Το μαυσωλείο

Είμαι ο τελευταίος ξέρεις που υπερασπίζεται τον έρωτα
σε μιαν άδεια πόλη,
γεμάτη συνθήματα και υποσχέσεις.
Αγκυροβολημένος εδώ
σ' αυτό το μαυσωλείο των χρωμάτων,
ίσως να 'χω φτάσει σε μιαν ώρα
που όλα τελειώνουν ή αρχίζουν.

Έτσι που τα πράγματα βαραίνουν μες στην ανωνυμία
πάνε χρόνια τώρα που ζωγραφίζω ένα παράθυρο στην ψυχή σου
γεμάτο θάλασσα,
κάθομαι ώρες και προσπαθώ να σου πω
πως ο έρωτας είναι η τελευταία επανάσταση στη ζωή μας.

Από τη συλλογή “Υστερόγραφα για το αύριο”

(Πορτραίτο από το Φωτ.Αρχείο: © Γιάννη Δ. Βανίδη)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΥΦΑΝΤΗΣ

Ζωγραφιές στην Άνω Πόλη

Ι

Γαλάζιο σπίτι εδώ κοιμούνται οι γοργόνες τ' ουρανού;
Έριξαν άγκυρα στο πλάι σου οι μπαξέδες.
Στην άκρη του καλντεριμιού
κάτω απ' το γαλάζιο σου παράθυρο
δυο τρία παλικάρια ηλιοτρόπια μ' έγνοιες μέλισσες
σκυμμένα συζητούν.
Ζηλεύουν τάχα οι μενεξέδες;

ΙΙ

Το φως του ασβέστη που τυφλώνει τα πουλιά.
Πίσω απ' τα καφασωτά
με κρεμασμένο κάτω απ' το κρεβάτι το 'να χέρι
χορταριασμένος και με μάτια χαμομήλια, με τον ύπνο του
ευωδισμένο από άγρια ρήγανη
ρουχνίζει ο Ιούνης μες στο θείο μεσημέρι.

ΙΙΙ

Τούρκικο σπίτι βυσσινί
είσαι μια γάτα καθισμένη πάνω στο
χορταριασμένο του καλντεριμιού χαλί.
Στη πλάτη σού φυτέψαν μια συκιά
για να κουρνιάζουνε ο ίσκιος κ' η δροσιά.
Τούρκικο σπίτι βυσσινί
καπέλο από κεραμίδια σού φορέσαν τα παιδιά
και με κοιτάς με δυο παράθυρα παλιά.

Από τη συλλογή "Μανθρασπέντα"

(Πορτραίτο από το Φωτ.Αρχείο: © Γιάννη Δ. Βανίδη)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΑΝΗΣ

Όνομα ερωτικό

Θεσσαλονίκη,
Το κεφαλαίο «Θήτα» στ' όνομά σου στρόγγυλη καρδιά
Στη μέση χωρισμένη
Για το Θερμαίο Διόνυσο και για τη θάλασσα.

Και τα δύο «σίγμα» αγκαλιαστά
    Κάτω απ' του «λάμδα» το ανοιχτό χαμόγελο
Νικούν το «όμικρον», το αδειανό μηδέν,
    Την τρύπα του θανάτου την απύθμενη,
Με το «έψιλον» του έρωτα και το «άλφα» της αγάπης...

Από τη συλλογή "Θεσσαλονίκης Αφροδίτη"

(Πορτραίτο από το Φωτ.Αρχείο: © Γιάννη Δ. Βανίδη)

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Δ. ΠΙΣΤΑΣ

Άπολις

Άπολις από καιρό παραμένω στην ίδια πάντοτε πόλη
Άφιλος από καιρό παραμένω με τους ίδιους πάντοτε φίλους
Άνελπις από καιρό παραμένω με τις ίδιες πάντοτε ελπίδες
Άπιστος από καιρό παραμένω πιστός στις ίδιες πάντοτε πίστεις

Άφοβος από καιρό παραμένω απέναντι στα ίδια πάντοτε πράγματα δειλός
Άτρωτος από καιρό παραμένω στα ίδια πάντοτε σημεία τρωτός
Αδύναμος από καιρό παραμένω για τις ίδιες πάντοτε περιπέτειες δυνατός

Απόμακρος από καιρό παραμένω πάντοτε εν μέσω του πλήθους
Σιωπηλός από καιρό μιλώ πάντοτε γι' αυτούς που θέλουν να ακούσουν

Ανώνυμος ή ψευδώνυμος από καιρό σάς μιλώ με το δικό μου πάντοτε όνομα

Από την ποιητική συλλογή Ωσάν ποιήματα (1989)

ΜΙΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ

Εντόπιο τοπίο

Αρχαιολογική και όλη κόκκαλα πατρίδα,
στυγνή οστεοθήκη∙ πληθυσμοί, μετακινημένοι πληθυσμοί,
επιστρώσεις και μαράνσεις μερίδων του πληθυσμού,
διαπιδύσεις αλλόγλωσσων, ρημάγματα
που επονομάστηκαν «λαοί», από επιστημονική ιδεοληψία:
στη Νεβογάνη ακούγονται αρβανίτικα με κοφτό τρόπο,
στη Μελίτη τα εντόπικα γλεντιούνται ως την Ιτιά:
«λιούμπαμ, μούσκεμα λέξη!» γνωμοδότησε ο Λούστας
πατέρας του μικρού Στέργιου απ' τα ρουμάνια της Νέβεσκας
ορμώμενοι∙ στο διαβαλκανικό Πισοδέρι «νιάο»
λένε το χιόνι με πτωχευμένη προφορά.
Στα Βιτώλια στρατοπέδευε μεγαλύτερο ασκέρι από τη Σαλονίκη,
κι ακόμα λανθάνει η αστική νοοτροπία∙
φάσεις ντόπιες, κειτούκειτες, ευρείες.

Το τοπίο με τα πράσινα πεύκα και τους ασβέστες,
που απεικόνισε τον οργανωμένο τουρισμό,
άλλους να επαναπαύει.

Από τη συλλογή “Βαθιά επιφάνεια”

(Πορτραίτο από το Φωτ.Αρχείο: © Γιάννη Δ. Βανίδη)