Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ

ΣΥΝΝΕΦΑ
Για εβδομάδες ούτε σταγόνα βροχής, όταν παιδιά και μεγάλοι, ο ιδιοκτήτης και πελάτες του καφε-ζυθοπωλείου, ακόμη και μια γριά ασθμαίνοντας, ανεβαίνουν την εξωτερική στενή σκάλα, που βγάζει στην ταράτσα του ψηλότερου, διώροφου κτηρίου, γιατί νόμισαν πως, μακριά στον ορίζοντα, είχε αρχίσει να σχηματίζεται η ιδέα ενός σύννεφου και σκέφτηκαν μήπως, κοιτώντας από ψηλά, δουν καλύτερα.
 Από γέρο Κρητικό άκουσα πρώτη φορά την ιστορία, που συνδέω όμως με ανάμνηση από τη νότια Ισπανία, που καταγράφει ο Μπουνιουέλ στα απομνημονεύματά του. Είχα μεταφράσει ένα απόσπασμα, μόλις κυκλοφόρησαν στα αγγλικά, για το περιοδικό, που βγάζαμε μια άλλη εποχή. Από πού κοιτάζουν, είχα αναρωτηθεί πάλι τότε, μήπως φανεί μια ακτίνα του ήλιου σε βροχερά μέρη, όπου μιλούν αγγλικά.
 Στη Θεσσαλονίκη δεν ήταν όπως στο Αιγαίο, αν και το βόρειο κύμα του θερμαϊκού έβρεχε την προκυμαία, γιατί νερό, συχνά, ερχόταν από ψηλά. Η πόλη τότε πλησίαζε το Όρεγκον ή την Ιρλανδία. Για μια στιγμή ο Βαρδάρης αποταμίευε σταγόνες της βροχής, που αμέσως ξόδευε όπου έβρισκε. Έσβηνε το σκοτεινό χαμόγελο στις μαύρες ομπρέλες και ξεκοιλιασμένες σέρνονταν στα πεζοδρόμια της Αγίας Σοφίας.
 Το καλοκαίρι όμως, μερικές φορές, περνούσε καιρός χωρίς να βρέξει καθόλου. Οι πιο τολμηροί, που ίσως φαντάζονταν τι θα θυμόταν ένας ισπανός σκηνοθέτης στο μέλλον, ανέβαιναν στις πολεμίστρες του Λευκού Πύργου. Έναν Αύγουστο, όταν ακόμη επιτρεπόταν να έχουν προσωπικούς επισκέπτες τα μνημεία, ανέβασαν τραπεζάκια και έψηναν καφέ, βυζαντινό, όπως τον ονόμαζαν.
 Αν ήταν τώρα ανοιχτά, θα μπορούσες από εκεί να δεις τι ήρθε και τι έρχεται. Στόλοι εχθρών και φίλων, καταιγίδες, πρόσφυγες, δικτατορίες, τα καραβάκια με κολυμβητές και ηδονοβλεψίες από Περαία, Μπαξέ Τσιφλίκι, Μηχανιώνα. Εμείς περιμέναμε να φανεί φθινόπωρο, μήπως δούμε καμιά περίεργη ξένη ταινία.
 Σύννεφα στις σχέσεις μας εμφανίστηκαν αργότερα. 

Από το ΛΕΞΙΚΟ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ
(Πορτραίτο από το Φωτ.Αρχείο: © Γιάννη Δ. Βανίδη)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου